De volgende morgen moesten we alweer vroeg uit de veren. De krokodillen zijn ’s morgens namelijk het meest actief, dus de cruise begon voor zonsopgang. Helaas was de zonsopgang niet te zien vanwege een dikke mist. Krokodillen en vogeltjes waren overal te spotten. En langzamerhand trok de mist toch nog op, zo stuitte we op een grote krokodil van zo’n 4,5m die langzaam op het oppervlakte bleef zwemmen en zagen we verderop een kleinere krokodil op de oever liggen. De cruiseleidster vertelde dat de grote nog wel eens op de kleinere kon gaan duiken als we geluk hadden, helaas gebeurde dit uiteindelijk niet. Hij was wel aan het aarzelen. Daarna spotte we een andere grote krokodil die op een dooie vis afging, en jawel hij vrat hem op! Als de krokodillen eten in het water tillen ze hun kaken uit het water bij het kauwen en doorslikken om geen water mee naar binnen te krijgen, wat werden we weer verwend met deze show! Prachtige Lely’s waren er te zien op de cruise en een geweldig aanbod van verschillende kleine en grote vogels. Terug op de camping konden we aanschuiven voor het ontbijt, dit zat bij de prijs in. Je merkte wel dat alle frisse/koude producten ons toch het beste gingen smaken in de hitte van het park. Na het ontbijt hebben we onze spullen weer opgepakt en zijn we doorgereden naar het 4-wheel-drive gebied van de Twin-Falls en de Jim-Jim-Falls. Deze dag hebben we eerst de Twin-Falls bezocht, de weg ernaartoe ging uitmuntend volgens Ruud. Een hele hoop zandweggetjes en rare bochten, geweldig stuurwerk! En op den duur moesten we nog een rivier oversteken ook, ze hadden bij de verhuurmaatschappij verteld dat we alle wegen konden doen. Maar we waren heel toevallig eventjes het briefje kwijt waar op stond dat we maximaal door 30cm hoog water heen mochten. Deze rivier stroomde nog op 60cm hoog water. Brenda voelde zich er niet lekker bij maar Ruud heeft er toch op aangedrongen dat ze de filmcamera erbij moest pakken en verslag moest doen van haar bevindingen. “EN ER LIGT OOK NOG EEN KROKODIL VOOR DE AUTO” schreeuwde ze. Werkelijk een geweldig wagentje, we hadden al een naam voor hem bedacht, “E-Rex” genoemd in de tijd van e-mail etc. mag de T-Rex ook wel een in z’n tijd vooruit. In z’n twee door 60 cm water heen begon hij op het eind toch wat gang te verliezen, ach dan met het omhoog gaan even stil en terug naar z’n één zetten, best gaan, Ruud kon zijn geluk niet op, terwijl Brenda al bijna door het raam omhoog geklommen was om op het dak te gaan zitten. Vervolgens moesten we bij de waterval eerste een watertaxi pakken om bij de waterval te komen, je mocht er niet zwemmen omdat er krokodillen zouden kunnen zitten. Andere mensen hielden zich er niet zo aan maar wij, gehoorzaam als wij zijn, wel natuurlijk. Er was ook nog een wandeling naar boven om de watervallen van de bovenkant te bekijken, dit was 6km heen-en-weer. Ruud wilde deze wandeling nog wel doen en liet Brenda bij de auto achter. Met een half uur had Ruud de top van de watervallen al bereikt, even een paar fotootjes schieten, even skinnie-dippen in één van de weinige poeltjes die er boven waren en weer terug naar Brenda om daarop weer aan de grote terugreis te beginnen en ja dan moesten we toch dat riviertje weer over, glimlach van oor tot oor op Ruud zijn gezicht. Voordat de echte 4-wheel-drive weg naar de watervallen begon was er nog een camping waar we die nacht zouden gaan overnachten. We hebben met de auto nog even wat hout gesprokkeld voor ons kampvuur die avond en moe en voldaan van alle ervaringen die dag hebben we die nacht heerlijk geslapen.

De zaterdag alweer, wat vliegt die tijd toch als je het naar je zin hebt. Nu zouden we de Jim-Jim-Falls gaan bezoeken. Lekker vroeg op dan zouden er nog niet zoveel andere mensen zijn. Maar toch kwamen we al mensen tegen bij de watervallen, als jullie de foto’s zien zullen jullie wel zeggen ‘waar zijn die watervallen dan?’ het is droogseizoen dus bij deze watervallen kwam er niet zoveel naar beneden. Heerlijk koel water, en Brenda had al snel een zwemvriendje toegewezen gekregen van Ruud (een meter lange leguaan). Dit konden we ook weer van ons lijstje afstrepen. Nu gingen we door naar Maguk, hier was wel een prachtige stromende waterval een paradijselijke omgeving. Ook de lunch hebben we op deze plek heerlijk genuttigd, wel een hele hoop vliegen waar we inmiddels wel erg moe van werden. Op de terugweg kwamen we een groep tegen die bezig waren een vrouw uit het gebied te tillen omdat zij waarschijnlijk haar enkel had gebroken. Zo merkte wij al eerder dat goed schoeisel hier heel belangrijk is, het maakt niet uit hoe kort de wandeling is. ’s Middags zijn we nog een berg opgereden genaamd Bukbukluk, we vonden dit wel een grappige naam, daarom delen we dit jullie even mede. Die avond zou onze laatste worden in Kakadu National Park en we gingen naar de camping bij de Gunlom Falls. Wederom heerlijk afkoelen in een meertje onder de waterval zonder stromend water. We wilden ook nog de top beklimmen voor de zonsondergang, dit is zo’n plek waar je wel een grote poel hebt bovenaan de wáterval en waar je een prachtige omgeving kan zien. Helaas was deze wandeling gesloten vanwege bosbranden die bovenaan konden zijn. Geen rookpluimpje te zien, maar we hebben ons maar ingehouden, al kriebelde het wel heel er om toch maar langs dat afgesloten hekje te kruipen. Het slapen gaan verhaaltje hebben we het al een aantal keer over gehad dus die slaan we vanaf nu over…

De volgende morgen reden we uit het park vandaan, we zouden eigenlijk nog even de tank moeten volgooien in het park. Maar Ruud wilde wel even uit proberen of deze auto ook een tanklampje had met nog 70km te gaan, een prompt na 20km sprong het tanklampje aan. Ach het volgende tankstation is over 50km in Pine Creek, dit haalden we dan ook netjes. De prijzen voor de benzine lagen hier vrij hoog in vergelijking tot Darwin, dus even 10L erbij en we konden we 100km rijden naar Katherine. Hier waren de prijzen wel weer gunstig. Ook hebben we hier in de supermarkt even inkopen gedaan, die avond wilden we gaan BBQ’en, Kangoeroe vlees werd het met een verse zelfgemaakte salade. Die middag kwamen we aan in Nitmiluk National Park op de camping. Hier wilden we Katherin Gorge gaan bekijken. Brenda had een wandeling uitgezocht op basis van de naam ‘Butterfly Gorge Walk’, het was weer op het heetst van de dag dat we eropuit gingen. Het was dan ook nog een fikse wandeling over keien en door los zand 6,5km heen. Maar het resultaat was aldaar, vele vlinders op onze route en een prachtig uitzicht dat toen we op het eindpunt aankwamen. Hier besloten we ook even te gaan skinnie-dippen, heerlijk verkoelend na zo’n wandeling! Toen we ons net weer aangekleed hadden hoorde we een toeristenboot aankomen en nog geen 20 seconden later lag deze voor onze neus, wij konden onze lach niet houden vanzelf! De terugweg was zwaar, nog warmer en een andere route die we terug wilden volgen was zo slecht aangegeven dat we dezelfde weg maar weer terug liepen. Gelukkig stonden er zo nu en dan wel drinkwaterpunten waar we onze flessen weer aan konden vullen. We hebben op het eind nog even een ommetje gemaakt van 2km om de zon onder te zien gaan boven op de gorge. Daarna hebben we heerlijk ge-BBQ ‘d en we konden nog een heerlijk koud biertje op de camping kopen ook, wat een leven, genieten!

Nu op naar Litchfield National Park maar onderweg nog even een wandelingetje bij de Edith-Falls, en even afkoelen natuurlijk, dit was wel één van de drukste plekken waar we tot nu toe zijn geweest. We hebben onze weg vervolgd richting Litchfield waar we nog even een tussenstop maakten bij Pine Creek Gorge, dit kon toch niet net zo mooi zijn als Katherine Gorge, en nee dat was het ook niet. Maar wel een goeie plek voor de lunch. Even door borsthoogte water naar de overkant waar we in de schaduw konden zitten. Daarna konden we echt naar Litchfield doorrijden. Ruud had voorkeur voor de 4-wheel-drive weg die helemaal in het zuiden van het national park startte. Nog geen 3 km het park ik stond er een dure 4-wheel-drive met pech, en een jong koppel. Ze hadden een lekke band opgelopen en met het verwisselen waren alle bouten afgebroken, hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen??? Maar goed, die kunnen we daar niet laten staan natuurlijk. Er is geen telefonisch bereik in het park en dus zijn we naar het dichtstbijzijnde dorp 50km verderop gereden, hier konden zij hulp inschakelen. Ze hebben onze auto nog even bijgevuld met benzine en we zijn terug gereden naar hun auto. Hier zouden ze een paar uur later hulp krijgen. Wij vervolgden onze weg naar de camping ‘Surprise Creek’, waar ook weer een waterval was en kwamen onderweg nog twee grote buffels en grote vogels tegen.

Dit was een prachtige weg voor ons autootje! We voelden vaak dat we het zand raakten met de onderkant van onze auto, dus Brenda was wel een beetje bang dat we op een eind vast zouden komen te staan. We hadden voor de zekerheid even aan het koppel van de dag ervoor gevraagd of we nog 60cm hoog water zouden tegenkomen. We zouden we water tegenkomen maar hoe hoog dat stond konden zij niet inschatten. En jawel daar kwam het een bordje ‘snorkle recommended’ en het water, maar geen idee waar we heen moesten in dat water, dan maar gewoon rechtdoor. Dit was net zo diep als de vorige keer, dus we zaten weer in 60cm hoog water maar dan een meter of 20 lang en op het eind een afslag naar links… Pfieuw dat kwam toch weer goed af, peentjes zweten in dit auto en de auto was weer volgelopen met water, even op een steen geparkeerd en met een bakje de auto leegscheppen. De vorige keer was ook alles al nat geworden in de auto toen bleef de auto nog stinken in de dagen daarop. Dus nu hadden we ons wc-papier maar misbruikt om overal op de grond te zetten en vol te laten zuigen. Onderweg kwamen we een aantal hele grote termieten heuvels tegen, om jullie even te laten zien hoe groot ze waren heeft Brenda er even eentje geknuffeld. Voor de lunch zijn we naar Walker Creek gereden, hier heb je een stromend riviertje met langs de rivier allemaal camping plaatsjes, na 1,5km hadden we een mooi plekje gevonden waar we knakworstjes konden opwarmen en lekker met een broodje konden opsmikkelen. Op naar de volgende watervallen de Curtain Falls en de Cascade Falls, een fikse wandeling ging hieraan vooraf, de Cascades waren niet zo bijzonder maar de Curtain Falls des ter mooier, hier hebben we een paar mooie plaatjes geschoten. Vervolgens door naar de Wangi-Falls, toch wel de meest toeristische en best bereikbare watervallen. Maar naar onze mening niet zo mooi als al die anderen die we al gezien hadden, het geeft toch meer voldoening als je er wat moeite voor moet doen om bij een waterval te komen. We eindigden onze dag op een camping ‘Buley rockhole’ waar we eigenlijk wel stromend water verwacht hadden maar dit alleen uit de rivier konden halen. Dit was onze laatste nacht van kamperen.

’s Morgens zijn we doorgereden naar de Florence Falls, deze waren prachtig, van bovenaf en van onderaf te bewonderen. We waren op tijd vertrokken dus we hadden nog niemand voor onze voeten lopen. Terug naar de parkeerplaats liepen we een andere route, langs een riviertje met een prachtig dichtbegroeide omgeving. Nog één stop voordat we naar Darwin zouden terugkeren en dat was de ‘Magestic Termite Mounds’, hier konden we wat informatie opdoen over de termieten heuvels. En het waren er best wel veel die er stonden. Maar onderweg hadden we nog veel grotere gezien. In Darwin hebben we de auto weer netjes teruggebracht en overnachtte we in een Iers hotel waar we ’s middags nog lekker aan het zwembad in de zon konden genieten van een koud biertje. ’s Avonds zijn we nog even lekker uit eten geweest in de stad en de volgende morgen door naar het vliegveld.

De terugreis is allemaal weer voorspoedig gegaan, op het vliegveld werden we opgehaald door Cees & Ria (ouders Brenda) en al thuis aangekomen hebben we lekker een kopje koffie genuttigd. Toen de borrel op tafel kwam, kwam ook het grote nieuws naar buiten en daar hebben we met de families Vlaar en van Diepen op geproost en gedronken!

Graag willen we nog even iedereen bedanken voor het lezen van onze verhalen en ook Huib, Moa & Fonzie – David & Denise, Laura en James hartstikke bedanken voor alle gastvrijheid die wij hebben mogen genieten! Een prachtige vakantie, daar sluiten wij mee af. Tot de volgende keer!

  1. David Garnock says:

    Hi Ruud & Brenda……. Love your photographs! Makes me want to go back to the Northern Territory to see the scenery again! And it looks as though you were very lucky with the weather.
    Well done to you both for being so adventurous.
    Cheers…… David & Denise

  2. David Garnock says:

    Excellent story! Well written! You could make lots of money if you wrote a book about your many & varied adventures! It seems as though you enjoyed the “skinny dipping” more than anything else! But I’m glad you didn’t include any photos!

Leave a Reply

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>